Fushata ekonomike e Presidentit Donald Trump ndaj Iranit po shihet nga zyrtarë të lartë të administratës amerikane si një mjet më shkatërrues për regjimin e Teheranit sesa vetë fushata ushtarake. Raportet e inteligjencës së SHBA-së tregojnë për një krizë financiare në thellim, që ka sjellë deri në mungesa të benzinës në vend.
Ndërsa bisedimet diplomatike po zhvillohen përmes ndërmjetësuesve rajonalë, burimet zyrtare konfirmojnë se aksesi në financa mbetet prioriteti kryesor i udhëheqjes iraniane.
“Iranianët duan të ndalojnë bombardimet dhe duan para. Por kjo është pothuajse në rend të kundërt. Ata me të vërtetë duan paratë së pari.”, thekson një zyrtar i lartë i administratës amerikane
Paraliza financiare dhe kërkesat në tryezën e bisedimeve
Sipas zyrtarëve amerikanë, fushata e “presionit maksimal” — e cila përfshin sanksione ndaj më shumë se 1,000 personave, anijeve dhe avionëve, si dhe një bllokadë detare — ka goditur drejtpërdrejt aftësinë e Teheranit për të financuar operacionet e tij.
“Inteligjenca po kupton se iranianët po ankohen se nuk mund t’i paguajnë luftëtarët e tyre. Pse? Për shkak të presioneve financiare. Për shkak të Thesarit. Për shkak të asaj që po bën [Sekretari i Thesarit] Scott Bessent. Ata kanë më shumë frikë nga Thesari sesa nga Departamenti i Luftës.” tha një zyrtar i administratës amerikane
Gjatë kontakteve me negociatorët amerikanë Jared Kushner dhe Steve Witkoff, përfaqësuesit iranianë kanë insistuar në zhbllokimin e aseteve dhe lehtësimin e sanksioneve. Nga ana tjetër, Uashingtoni kërkon dorëzimin e materialit të mbetur bërthamor dhe përfundimin e pengesave në linjat e transportit detar.
Bisedimet për Ngushticën e Hormuzit dhe pauza e sulmeve
Pas 13 ditëve të njëpasnjëshme goditjesh ushtarake, Presidenti Trump ndërpreu sulmet për t’i dhënë hapësirë diplomacisë. Shtetet si Omani, Katari dhe Pakistani po lehtësojnë bisedimet për kthimin e pauzës në një armëpushim të qëndrueshëm.
Një nga propozimet kryesore përfshin një model të ngjashëm me atë të Ngushticës së Malakës, i cili do t’i jepte Iranit dhe Omanit një masë autoriteti dhe të ardhurash në menaxhimin e trafikut në Ngushticën e Hormuzit.
Ndërkohë, sa i përket kornizës ushtarake dhe rezervave të mbrojtjes ajrore, zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë nëvizoi qëndrimin e administratës:
“Presidenti preferon një zgjidhje diplomatike, por ai vazhdon të mbajë të gjitha opsionet nëse Irani vazhdon aktivitetet terroriste në Ngushticën e Hormuzit ose kundër aleatëve. Të kombinuara me sanksionet e suksesshme që kanë dëmtuar ekonominë e Iranit dhe 13 ditë rresht sulmesh kundër objektivave ushtarake në përgjigje të agresionit të tyre të përsëritur, do të ishte e mençur që Irani të punonte drejt një marrëveshjeje të negociuar.” theksoi Karoline Leavitt, Sekretare e Shtypit e Shtëpisë së Bardhë.
Pavarësisht krizës, analistët ekonomikë vënë në dukje se Irani ka gjeneruar rreth 23 miliardë dollarë të ardhura nga nafta gjatë gjysmës së parë të vitit, duke hedhur dyshime mbi shpejtësinë me të cilën presioni financiar mund ta detyrojë Teheranin të pranojë kushtet e Uashingtonit.
Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!
